News Familiaris

Miłosierdzie jest jednym z tych słów, które znamy niemal od dzieciństwa. Pojawia się w modlitwach, Ewangelii, nauczaniu Kościoła i codziennym języku. A jednak właśnie dlatego łatwo przestać pytać, co naprawdę oznacza. Czy miłosierdzie to pomoc komuś potrzebującemu? Przebaczenie? Wrażliwość na cierpienie? Wolontariat? A może jeszcze coś więcej – sposób patrzenia na drugiego człowieka? Październik szczególnie sprzyja takiej refleksji. 5 października Kościół wspomina św. Faustyn

Październik w kalendarzu liturgicznym szczególnie mocno przypomina o tajemnicy miłosierdzia. 5 października Kościół wspomina św. Faustynę Kowalską, której życie i duchowe doświadczenie na trwałe wpisały się w historię kultu Bożego Miłosierdzia. To także dobry moment, aby zapytać, czym miłosierdzie jest dzisiaj — nie tylko w kościelnych dokumentach, ale przede wszystkim w codziennym życiu rodzin, wspólnot i ludzi żyjących poza własnym krajem. Bo miłosierdzie zaczyna się bardzo

To było jedno z tych spotkań, po których człowiek wraca do domu z zapachem ogniska we włosach, pełnym brzuchem i myślą: „No dobrze… jesień może jednak być całkiem fajna!” 😄 26 września w Rheinwaldhütte w Hartheim am Rhein spotkaliśmy się, żeby wspólnie powitać jesień. Miało być rodzinnie, naturalnie i tradycyjnie. I było. A nawet trochę więcej – bo przecież w Familiaris plan jest ważny, ale życie lubi dopisać do niego własne rozdziały. 😉 🌲 Las przejął dowodzenie Na początk

6 dni. Kilkanaście miejsc. Wiele rozmów. Wspólna modlitwa. Konferencje. Doświadczenia z różnych krajów Europy. I przede wszystkim – ludzie, którzy chcą budować wspólnotę. Od 15 do 20 września 2026 roku Malta stała się miejscem spotkania przedstawicieli polskich duszpasterstw i środowisk polonijnych z różnych krajów Europy podczas Spotkania Polonijnej Rady Duszpasterskiej Europy. Wśród uczestników byli przedstawiciele Familiaris 🪴 To nie była jednak tylko konferencja. To była

Kerygmat zaczyna się tam, gdzie Ewangelia dotyka ludzkiego życia Żyjemy w świecie, w którym odpowiedź na niemal każde pytanie można znaleźć w ciągu kilku sekund. Wystarczy sięgnąć po telefon, otworzyć wyszukiwarkę i wpisać kilka słów. Mamy dostęp do ogromnej ilości informacji, porad, opinii i komentarzy. Możemy sprawdzić, jak coś działa, jak rozwiązać problem, jak zaplanować przyszłość czy jak poprawić swoje życie. A jednak im więcej wiemy, tym wyraźniej odkrywamy, że istniej

Są takie słowa, które znamy bardzo dobrze, a jednak wciąż na nowo odkrywamy ich znaczenie. Wiara, nadzieja, miłość, Ewangelia, wspólnota, ewangelizacja, kerygmat. Można o nich mówić podczas konferencji, pisać w dokumentach Kościoła i analizować je z perspektywy teologicznej. Można jednak spojrzeć na nie inaczej – przez doświadczenie codziennego życia. Wtedy okazuje się, że wielkie słowa wiary często mają bardzo konkretne miejsce, twarz i historię. Czasem mają adres domu, w kt

Rodzina nie rozpada się jednego dnia. Czasem kryzys zaczyna się od drobiazgów: niewypowiedzianego żalu, zmęczenia, braku czasu, kolejnej kłótni, która pozostaje bez pojednania. Innym razem przychodzi nagle – zdrada, uzależnienie, utrata pracy, choroba, odejście jednego z małżonków, kryzys wiary. Bywa też tak, że ludzie mieszkają pod jednym dachem, ale coraz mniej mają sobie do powiedzenia. Są razem, a jednak czują się samotni. I wtedy pojawia się pytanie, którego nie da się j

Współczesne pytanie o tożsamość nie brzmi już: „kim jestem?”, ale raczej: „co jeszcze scala mnie w jedną całość?”. Doświadczenie bycia sobą przestało być oczywiste. W jego miejsce pojawiło się poczucie fragmentacji — jakby „ja” nie było stałym punktem, lecz ruchomą konstrukcją, która wciąż się rozpada i składa na nowo. Rozpad jaźni nie musi oznaczać kryzysu w sensie dramatycznym. Często jest cichy, rozciągnięty w czasie, niemal niezauważalny. Składa się z drobnych przesunięć:

W ciągu zaledwie kilkunastu lat doszło do przemiany, która jeszcze niedawno wydawała się niemożliwa: człowiek coraz częściej przestaje funkcjonować przede wszystkim jako „osoba”, a zaczyna istnieć jako „profil”. Nie jest to jedynie zmiana technologiczna, ale głęboka transformacja społeczna i psychologiczna – dotycząca tożsamości, relacji i sposobu, w jaki rozumiemy samych siebie. Profil jako nowa forma tożsamości W klasycznej socjologii tożsamość była budowana w relacjach twa

Współczesny świat rozwija się w zawrotnym tempie. Sztuczna inteligencja, globalizacja, migracje, kryzysy społeczne i kulturowe oraz dynamiczne przemiany życia rodzinnego stawiają przed człowiekiem pytania, na które nie wystarczają wyłącznie rozwiązania technologiczne czy ekonomiczne. Coraz częściej pojawia się potrzeba powrotu do tego, co stanowi fundament każdej cywilizacji – do osoby ludzkiej i jej niezbywalnej godności. To właśnie ten kierunek wyznacza pierwsza encyklika p

Żyjemy w epoce nieustannego połączenia, w której granica między światem cyfrowym a rzeczywistością fizyczną coraz bardziej się zaciera. Telefony, komunikatory i media społecznościowe sprawiają, że człowiek pozostaje w ciągłym kontakcie z innymi, ale jednocześnie coraz częściej traci kontakt z samym sobą. W tym kontekście pojawia się zjawisko, które można opisać metaforycznie jako „Bóg offline” – nie jako stwierdzenie o Jego nieobecności, lecz jako opis ludzkiego doświadczenia

W doświadczeniu życia duchowego wielu osób pojawia się moment, który trudno jednoznacznie zinterpretować. Modlitwa przestaje przynosić pocieszenie, Bóg wydaje się milczący, a wcześniejsze praktyki wiary tracą swoją żywotność. Człowiek może mieć wrażenie, że jego relacja z Bogiem „zamarła” albo że coś w niej zostało utracone. W tradycji chrześcijańskiej taki stan bywa określany jako „ciemna noc duszy” — etap duchowego oczyszczenia i dojrzewania wiary. Jednocześnie bardzo podob

Wiele osób doświadcza zaskakującego zjawiska: przed ślubem modlitwa przychodziła łatwiej, wiara wydawała się bardziej „namacalna”, a obecność Boga — bliższa i bardziej oczywista. Po ślubie, w rytmie wspólnego życia, pracy, obowiązków i zmęczenia, pojawia się pytanie: dlaczego to wszystko nagle wydaje się dalsze? To doświadczenie potrafi budzić niepokój. Czasem wręcz wątpliwość: czy coś się „zepsuło” w relacji z Bogiem? W rzeczywistości nie chodzi jednak o utratę wiary, ale o

Rodzicielstwo małych dzieci to doświadczenie, które rzadko mieści się w prostych opisach. Z zewnątrz bywa przedstawiane jako czas czułości, pierwszych słów i uśmiechów. W rzeczywistości jest też przestrzenią skrajnego zmęczenia, nieprzespanych nocy i nieustannej czujności. To życie, w którym noc nie oznacza odpoczynku, a dzień nie zaczyna się od nowa — raczej kontynuuje to, co przerwane zostało o 3:17. W takich momentach, pomiędzy kolejną zmianą pieluchy a próbą ukojenia płac

W życiu wielu osób starszych przychodzi moment, w którym cisza staje się codziennością, a dom zamiast rozmów wypełnia się milczeniem. Utrata bliskich, ograniczenia zdrowotne i stopniowe wycofywanie się świata sprawiają, że samotność seniorów nabiera szczególnie bolesnego wymiaru. W takich chwilach rodzą się pytania, które dotykają nie tylko relacji międzyludzkich, ale także sfery duchowej: „Czy Bóg o mnie zapomniał?”. To pytanie nie jest wyrazem braku wiary, lecz głębokiego c

Wiosna w doświadczeniu rodzin polonijnych nie jest jedynie porą roku, ale symbolem przejścia – od przetrwania do budowania, od adaptacji do zakorzenienia, od napięcia do integracji. Życie między Polską a krajem emigracji tworzy szczególną przestrzeń egzystencjalną, w której człowiek nie przynależy w pełni do jednego miejsca, ale też nie jest już wyłącznie „stamtąd”. Ta podwójność bywa źródłem siły, ale równie często rodzi zmęczenie i pytania o sens: czy można żyć pomiędzy świ

Czasem nie trzeba huku, by rozpadł się cały świat. Wystarczy cisza. Puste miejsce przy stole. Brak głosu, który codziennie budził, uspokajał, pytał, czy wszystko w porządku. Gdy w rodzinie zabraknie matki, nie znika tylko jedna osoba. Często znika także poczucie bezpieczeństwa, codzienny porządek i emocjonalny fundament domu. Matka bardzo często jest sercem rodziny — nawet jeśli na co dzień nikt tego głośno nie zauważa. To ona spaja codzienność, łagodzi napięcia, pamięta o dr

Współczesna psychologia coraz częściej opisuje cierpienie nie tylko jako wynik trudnych wydarzeń, ale także jako efekt chronicznego oporu wobec rzeczywistości. Człowiek nie tyle „cierpi, bo coś się dzieje”, ile dlatego, że wewnętrznie nie zgadza się na to, co już się wydarzyło. W tym kontekście pojęcie zgody – rozumianej nie jako bierna rezygnacja, lecz jako dojrzała akceptacja – staje się jednym z kluczowych tematów rozwoju psychicznego i duchowego. W tradycji chrześcijański

Współczesne wychowanie coraz częściej koncentruje się na jednym nadrzędnym celu: zapewnieniu dziecku bezpieczeństwa. Bezpieczna szkoła, bezpieczne środowisko, bezpieczne decyzje, przewidywalna przyszłość. To naturalne – rodzice chcą chronić swoje dzieci przed bólem, błędem i stratą. Jednak w tym procesie łatwo przeoczyć coś równie ważnego: wolność. Dziecko wychowywane wyłącznie „bezpiecznie” może stać się dorosłym, który boi się życia. Wolność nie oznacza braku granic, lecz z

Wielkanoc to czas, gdy koszyczki pełne pisanek stają się polem do popisu artystycznego i kulinarnego, a baranek z ciasta zyskuje nowe życie – symboliczne i smakowe jednocześnie. I choć każdy wie, że chodzi o Zmartwychwstanie, często pytamy sami siebie: czy Wielkanoc dla chrześcijanina to przede wszystkim duchowa refleksja, czy raczej świąteczna gonitwa za żurkiem, babką i śmiechem dzieci? Czy Wielkanoc bez żurku i modlitwy to w ogóle Wielkanoc? Wielkanoc to święto pełne sprze