Przepis na udany dzień? Mamy go! Spotkanie Familiaris w Todtmoos

26 lipca nasza ekipa Familiaris zameldowała się w Todtmoos. I po raz kolejny przekonaliśmy się, że do szczęścia naprawdę nie potrzeba wiele – wystarczy grupa życzliwych ludzi, odrobina słońca, kilka leśnych ścieżek, dużo uśmiechu i coś pysznego na wspólnym stole.

Nasze spotkanie rozpoczęliśmy w wyjątkowym miejscu – w sanktuarium maryjnym w Todtmoos, gdzie wspólnie uczestniczyliśmy we Mszy Świętej. To miejsce od wieków przyciąga pielgrzymów, którzy przybywają tutaj z nadzieją, wiarą i pragnieniem zatrzymania się na chwilę w obecności Maryi.

Todtmoos to miejscowość o niezwykłej historii pielgrzymkowej. Już od XV wieku przybywali tutaj pielgrzymi z różnych stron, szukając pocieszenia i umocnienia. Według miejscowej tradycji początki tego miejsca związane są z objawieniem maryjnym oraz budową pierwszej kaplicy w XIII wieku. Dzisiejszy barokowy kościół zachwyca pięknem wnętrza i przypomina, że wiara wielu pokoleń pozostawiła tutaj trwały ślad. Dla naszej wspólnoty był to szczególny moment – rozpocząć wspólny dzień od modlitwy, wdzięczności i spotkania przy ołtarzu. Bo Familiaris to nie tylko wspólne wyjazdy i wydarzenia, ale przede wszystkim budowanie relacji – między nami i z Bogiem.

Po Mszy Świętej przyszedł czas na wspólne śniadanie. Bo przecież żadna wyprawa – nawet ta najpiękniejsza – nie może rozpocząć się bez solidnej dawki energii i dobrej kawy. Potem ruszyliśmy na spacer po uroczym Todtmoos, wędrowaliśmy leśnymi ścieżkami, rozmawialiśmy, śmialiśmy się i po prostu cieszyliśmy się tym, że jesteśmy razem. Jedni podziwiali piękno okolicy, inni pilnowali, czy cała ekipa nadal idzie w tym samym kierunku – i na szczęście wszyscy szczęśliwie dotarli do celu.

Podczas naszej wędrówki nie mogliśmy nie zauważyć, jak wiele serca mieszkańcy Todtmoos wkładają w troskę o swoje miejsce. Piękne ścieżki, zadbane otoczenie i gościnność, którą można poczuć na każdym kroku, są owocem czyjejś pracy, zaangażowania i troski. Warto pamiętać, że dobre uczynki nigdy nie pozostają niezauważone – czasem wracają w postaci uśmiechu, dobrego słowa albo wspomnienia, które zostaje na długo. Jest taka prosta przypowieść: pewien człowiek posadził drzewo, choć wiedział, że sam może nigdy nie usiądzie w jego cieniu. Zapytany, dlaczego to robi, odpowiedział:„Bo ktoś kiedyś posadził drzewo, pod którym ja dzisiaj odpoczywam”. Tak właśnie powstają miejsca, do których chce się wracać – dzięki ludziom, którzy zostawiają po sobie coś dobrego.

Dzieci miały swój mały leśny świat – pełen odkryć, zabaw, biegania i pomysłów, których czasem nawet dorośli nie byli w stanie przewidzieć. Najchętniej pewnie zostałyby tam jeszcze kilka godzin. Dorośli natomiast znaleźli chwilę na rozmowy o tym, jak różnie się komunikujemy i jak lepiej możemy się rozumieć.

Pojawił się temat stylów komunikacji – DISC i innych ciekawych narzędzi, które pomogły nam odkryć, dlaczego jedni wszystko dokładnie planują, inni najpierw działają, a dopiero potem zastanawiają się, jaki był plan, a jeszcze inni zawsze czuwają nad tym, żeby wszystkim było dobrze. Nie zabrakło śmiechu, kilku momentów typu: „Aaa… więc dlatego tak robisz!”, ale przede wszystkim było dużo życzliwości, otwartości i wzajemnego zrozumienia. Zobaczyliśmy po raz kolejny, że nasze różnice nie są przeszkodą – są naszym bogactwem. Dzięki nim tworzymy grupę, w której każdy ma swoje miejsce. Jak w dobrej orkiestrze: każdy gra trochę inaczej, ale razem powstaje piękna melodia.

Na zakończenie nie mogło zabraknąć wspólnej biesiady. Bo przecież najlepsze rozmowy często zaczynają się właśnie przy stole. To wtedy pojawiła się myśl, która chyba najlepiej oddaje sens naszego spotkania: „Już wiemy, po co spotykamy się razem i razem działamy!” Dla ludzi. Dla śmiechu. Dla rozmów. Dla dzieci, które mogą być szczęśliwe w lesie. Dla chwil, na które w codziennym zabieganiu często brakuje czasu. I dla tej wyjątkowej atmosfery, której nie da się spakować do plecaka i zabrać ze sobą do domu – ale którą można zabrać w sercu. Bo właśnie tacy jesteśmy. Każdy inny. Każdy wyjątkowy. Każdy wnosi do Familiaris coś własnego. I chyba właśnie dlatego tak dobrze nam razem.

Podczas naszego pobytu wydarzyła się jeszcze jedna wyjątkowa chwila, która pokazała, czym tak naprawdę jest wspólnota. W czasie naszego spaceru znaleźliśmy zagubione dokumenty. Nie przeszliśmy obok nich obojętnie – rozpoczęliśmy poszukiwania ich właściciela, aby jak najszybciej mogły wrócić do osoby, która ich potrzebowała.

Po pewnym czasie udało się odnaleźć właściwą osobę i przekazać jej dokumenty. Jej radość i wdzięczność były dla nas najpiękniejszym podziękowaniem. To był mały gest, ale pokazał coś bardzo ważnego – że warto zatrzymać się dla drugiego człowieka, nawet jeśli jest to ktoś zupełnie nieznajomy. Właśnie takie chwile najlepiej pokazują, kim jesteśmy jako Familiaris. Nie tylko spotykamy się razem, rozmawiamy i tworzymy piękne wspomnienia, ale także potrafimy zauważyć potrzebę drugiego człowieka i odpowiedzieć pomocą.

Dobre uczynki zawsze zostają w cenie – bo dobro, którym dzielimy się z innymi, ma niezwykłą moc: wraca wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewamy.

Do zobaczenia na kolejnym spotkaniu Familiaris! ❤️